τού
Άγγελου Λιβαθηνού (*)
«Η Γλώσσα είναι τό ίδιο αρχαία μέ τήν συνείδηση »
(
Κάρλ Μάρξ)
H Γλώσσα, μαζί μέ τόν Πολιτισμόν καί τήν
Ιστορία, είναι ο καθρέπτης τής ατομικότητας
καί τής ιδιοπροσωπίας ενός λαού. Αποτελεί κύριον συνεκτικόν κρίκον τής κοινωνικής
συνοχής τών ανθρώπων μιάς χώρας. Γι’ αυτό, αποτελεί ισχυρό όπλο τού λαού απέναντι σέ κάθε
επιχείρηση πνευματικής υποδούλωσής του.
Η Γλώσσα ενός λαού,
εξ άλλου, η Εθνική Γλώσσα, είναι προϋπόθεση τής
ανάπτυξης τού Πολιτισμού του καί, ταυτοχρόνως, είναι προϊόν αυτού τού
Πολιτισμού.
Κλείνει μέσα της τήν ίδια τήν πορεία ενός λαού
διά μέσου τών αιώνων, τίς παραδόσεις του, τά έθιμά του, τίς κοινωνικές
του ευαισθησίες, τόν συναισθηματισμό του, τήν κοινωνική του συνείδηση, τίς
πολιτικές καί φιλοσοφικές του αναζητήσεις.
Είναι ο καθρέπτης τών ιδιαιτέρων
χαρακτηριστικών καί τών παραδόσεων ενός λαού, που τόν διαφοροποιούν από
τούς άλλους λαούς. Είναι η
υλοποίηση τής σκέψης ενός λαού.
Και, όσο πιό ισχυρές είναι οι παραδόσεις αυτές, ο
Πολιτισμός, η Ιστορία καί τά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τού λαού, όλα αυτά,
δηλαδή, που συναποτελούν, μαζί μέ
τήν Γλώσσα, τήν εθνική του ταυτότητα,
τόσο περισσότερο η Γλώσσα γίνεται η ασπίδα στίς διάφορες
πολιτισμικές επιθέσεις, γιατί
είναι η ίδια η συνείδηση τού λαού !
«Η Γλώσσα», έγραφε ο Marx, «είναι τό ίδιο αρχαία μέ τήν
συνείδηση» (Karl Marx, Fr.Engels, Άπαντα τ.3, σελ.29).
Αλλαγή, επομένως, ή αλλοίωση τής Γλώσσας
ενός λαού οδηγεί στήν
διάβρωση ή καί στήν υγροποίηση τής Εθνικής συνειδήσεώς του.
